دیاکو : ایران را پرورانده و ساختم تا پناهگاه آزادگان باشد بهار سال 728 پیش از میلاد بود جهان در تب و تاب ایجاد و زایش بزرگترین تمدن تاریخ خویش قرار داشت . سواران بسیاری به سوی هگمتانه روان بودند همه بر این باور که باید دست در دست یکدیگر کشوری یگانه را بنا نهند . در این بین جوانی خوش سیما و بلند نظر نگاه همه ریش سفیدان را شیفته خود ساخته بود همه ایمان داشتن

دوباره ماه محرّم، دوباره بوی حسیندوباره بر سر هر كوچه گفت و گوی حسینبیا به دسته ی ما نوحه ی جنون سر كنكه میxadرویم شباشب، به جست و جوی حسینحسین، وارث كشف و شهود غار حراستچه های و هوی محمّد، چه های و هوی حسیننبسته اند به روی حسین، هرگز آبفرات، آب ننوشید از گلوی حسینفرات، تشنه ی لب های تفته جوشش بودفرات، آب شد از شرم، رو به روی حسینقتیل قبله همیشه به یاد می مانَدبیا كه مهر نماز است، خاك كوی حسینچنی